Научниците откриле како антибиотиците полимиксини го пробиваат одбранбениот слој на некои од најопасните бактерии. Станува збор за откритие кое би можело да води кон развој на нови терапии против инфекции отпорни на антибиотици.
Полимиксините често се користат како лек од последна линија против одредени грам-негативни бактерии, кои можат да предизвикаат воспаление на белите дробови, менингитис и тифус.
– Трите најважни патогени според Светската здравствена организација (СЗО) се сите грам-негативни бактерии, и тоа во голема мера е последица на нивната сложена клеточна обвивка – објаснува Ендру Едвардс од Кралскиот колеџ во Лондон, еден од авторите на истражувањето објавено во списанието „Нејчр микробајолоџи“.
Тие бактерии се заштитени од надворешниот слој што содржи липополисахариди – молекули што функционираат како оклоп. Иако се знаеше дека полимиксините го таргетираат овој заштитен слој, точниот механизам на оштетување и причината за смртта на бактериите досега не беа јасни.
Користејќи биохемиски тестови и атомски силен микроскоп, метода во која игла со големина од нанометар ја мапира површината на клетката, Едвардс и неговиот тим забележале дека полимиксинот B предизвикува испупчување на површината на бактеријата ешерихија коли. Неколку минути подоцна, бактериите го исфрлаат липополисахаридот. Во процесот, бактериите се обидуваат да ги надоместат изгубените липополисахариди со додавање нови.
– Антибиотиците се како сила што помага „тулите“ да излезат од ѕидот. Надворешната мембрана не се распаѓа и не отпаѓа, но очигледно постојат празнини низ кои антибиотикот може да стигне до другата мембрана – објаснува Едвардс.
Едвардс потенцира можни стратегии за таргетирање на бактериите во мирување, но предупредува дека не би било добро бактериите на местото на инфекција да почнат да се размножуваат премногу брзо бидејќи тоа има свои негативни последици.
