Од што најмногу се плашат астронаутите во вселената: 5 најлоши сценарија

0
Напуштањето на удобноста којашто ја нуди вселенското летало не е ниту најмалку пријатно и безопасно искуство.

Астронаутите во Меѓународната Вселенска Станица (ISS) оваа недела требало да излезат на прошетка, како би поправиле некои ситни дефекти. И иако сè се одвивално според планот, напуштањето на безбедната станица е исклучително опасно и многу нешта можат да тргнат во погрешна насока. Еве на што сè астронаутите треба особено да внимаваат.

1. “Давење” во вселената

Вселенскиот костим е всушност како мало, посебно летало, коешто може да се расипе како и било кое друго вистинско летало. Тоа на своја кожа го почувствува италијанскиот астронаут Лука Пармитано, кога за време на прошетката низ вселената во 2013-та година неговата кацига започнала да се полни со вода.

Неговиот систем за вентилација всушност имал мала пукнатина, а со оглед на фактот дека течноста не може да тече таму каде што не постои гравитација, течноста останала во неговата кацига и започнала да му ги прекрива очите и ушите, а потоа му ги блокирала и ноздрвите.

Ризикувајќи да се удави, тој морал брзо да ја заврши прошетката.

– Тргнав назад во воздушната комора, а водата продолжи да капе. Целосно ми ги прикри очите и носот, тешко гледав и речиси ништо не слушав. Не можев да комуницирам со останатите. Не можев да дишам на нос, а кога се обидов да јавам дека имам проблеми бидејќи не гледам каде се движам, тие не успеаа да ме слушнат. Наместо да се сконцентрирам на проблемот, т.е. можноста за давење со секое следно вдишување, започнав да ги разгледувам можните решенија.


Пармитано на крајот, опипувајќи се околу себе, успешно се вратил во воздушната комора,успешно поминувајќи низ зоната без допир – поточно, деловите на станицата со остри рабови, коишто можат да го оштетат вселенскиот костим – за да стигне до безбедната зона.

Инаку, тој не е прв астронаут којшто се соочил со ваков проблем, бидејќи во 2001-та година канадскиот астронаут Крис Хедфилд одеднаш во текот на вселенската прошетка имал проблеми со левото око коешто започнало да му се полни со солзи, а солзите набрзо оформиле меур од течност којашто веднаш му го прекрила и десното око.

Поради тоа за момент ништо повеќе не можел да гледа околу себе. Од Земјата му јавиле да го отпушти кислородот бидејќи се плашеле дека неговото око реагира на течењето на отровните гасови коишто се наоѓаат во внатрешноста на костимот. Иако тој совет се косел со сите инстинкти за преживување, сепак се покажал како функционален, а астронаутот преживеал.

2. Лебдење во далечината

Иако досега ниту еден астронаут не одлебдил во вселената, Хедфилд тврди дека тоа е неговиот најголем страв – дури и поголем од оној дека можеби ќе настанат проблеми при полетување или слетување.

Сите астронаути при излегувањето на прошетка се поврзани за Меѓународната Вселенска Станица со 26 метри долг плетен челичен ремен.

Астронаутите вообичаено на прошетка одат во парови, а кога се во воздушните комори, кои што ја двојат внатрешноста на леталото од вселенските пространства – се приврзуваат еден со друг.


Првиот астронаут којшто ја напушта внатрешноста го поврзува својот ремен со надворешен дел од станицата, пред да го прицврсти однадвор и ременот на партнерот. А потоа и другиот “шетач” се ослободува од внатрешноста на станицата и му се придружува на колегата.

На овој начин ризикот од раздвојување е минимален. Но ако сепак се случи нешто такво, за астронаутот одеднаш да одлебди во вселената, би можел да активира џојстик којшто е сокриен во неговиот костим, а потоа управувајќи го својот ранец, би можел да се врати до вселенската станица.

3. Врела крв

Вселенските костими се дизајнирани така што ги штитат астронаутите од речиси вакуумските услови во вселената, а нивното пукање може да има кобни последици. Човечкото тело всушност речиси двојно се проширува во вакуум, нешто што го открил американскиот воен пилот Џозеф Китингер кога нагло скокнал од балон во 1960-та година. Десната ракавица не го штитела доволно, па поради драстична промена на притисокот, неговата рака била значајно отечена.

А кога се спуштил на земјата, неговата рака се вратила на нормалната големина, но тој имал навистина многу среќа, бидејќи ако под дејство на притисокот му се намалиле кацигата или костимот – тој можеби и не би преживеал.


Кога истата ситуација би се случила во вселената, многу поголем проблем би бил губитокот на кислород. Всушност, кога вселенскиот костим ненадејно останува без притисок, астронаутот може да се онесвести во рок од петнаесетина секунди, што е потребното време за телото да го искористи целиот кислород. А тоа е воедно и она што и се случило на една личност којашто за НАСА се согласила да биде дел од тестирањата во речиси вакуумски услови, во Хјустон во 1966-та година. Во текот на испитувањата дошло до незгода, а личноста потоа опишала дека на јазикот почувствувала меур од плунка пред да се онесвести.

Но, во вселената, бидејќи притисокот не може да го обезбеди костимот, телесните течности би можеле буквално да се сварат, додека во нив би се прошириле гасови.

Со други зборови, ако не би ве усмртил недостатокот од кислород, нешто друго дефинитивно би… и тоа многу брзо!

4. Исцрпеност

Кога дебитирале во својата прва прошетка во месец октомври, американските астронаути Скот Кели и Кјел Линдгрен минале повеќе од седум часа подмачкувајќи ја роботската рака, средувајќи кабли и прекривајќи ги инструментите – кошто го мерат интензитетот на светлината.

Делумна причина зошто вселенската прошетка трае толку долго е дека, иако вселенскиот костим тежок 160 килограми е во безтежинска состојба, тоj е и понатаму голем и крајно неудобен, и во голема мера го отежнува движењето.

– Кога би му се доближиле на некој којшто носи вселенско костим, и би го турнале со прст, би постигнале ист притисок како таа личност да сте ја погодиле со одбојкарска топка. Секој чекор којшто ќе го направите значи дека целото тело треба да се избори против огромниот отпор во внатрешноста на костимот. После прошетката, се враќате потполно исцрпени, често крварите, бидејќи е навистина тешко да се работи во тие костими, вели Хедфилф.

А без гравитацијата којашто би ги задржала на едно место, шетачите не можат туку така да стојат на место додека ја извршуваат својата задача, туку за целото време мора да се движат и мора да користат мноштво од мускули за воопшто да бидат на едно место, што значи дека ако прават и уште нешто, телото се оптеретува двојно повеќе.


Кога луѓето пак стануваат уморни, тие грешат. Кога сте дома, ако случајно направите грешка додека работите со алат, може да завршите во болница, но во вселената ниту една итна медицинска помош не ви е достапна.

5. Големото непознато пространство

Вселенските прошетки се значајно променети откако прв излезе на таква прошетка рускиот астронаут Алексеј Леонов. Иако вон леталото тој минал само 12 минути, и понатаму буквално само за влакно избегнал сериозна и голема трагедија.

Всушност, инженерите коишто го изработувале неговиот костим не го земале предвид фактот дека тој ќе се прошири во вселенски услови, па тој потоа не можел да се пробие низ вратата кога се обидувал да се врати назад во леталото. Па тој морал постепено да го отпушта вентилот како помалку би се смалувал се додека не бил доволно “ситен” за да може да влезе низ отворот.


А тоа е само еден од мноштвото од примери со коишто се пресретнале астронаутите на своите патувања.

Иако се сè повеќе познати исходите со коишто може да се соочите во текот на прошетките во вселената, и понатаму постои шанса за непредвидено сценарио, од коешто сите се плашат. Иако, благодарение на тоа пак, следниот астронаут би се снашол значајно подобро, никој не би сакал да биде токму оној првиот, кај којшто била воочена грешката.

Сподели.


Коментарите се затворени.